در انتهای هر سفر
 در آیینه
 دار و ندار خویش را مرور می کنم
این خاک تیره این زمین
 پاپوش پای خسته ام
 این سقف کوتاه آسمان
 سرپوش چشم بسته ام
 اما خدای دل
 در آخرین سفر
 در آیینه به جز دو بیکرانه کران
به جز زمین و آسمان
چیزی نمانده است
گم گشته ام ‚ کجا
ندیده ای مرا ؟
(حسین پناهی)

تصمیم دارم یه مدت نیام اینترنت

شاید تا فردا !

شاید چند روز

شاید یک هفته

شاید هم ...

دلیلش رو نپرسید !

چقدر قشنگ گفته خدا بیامرز حسین !

من هم میخوام تا دو استکان چای داغ را
از میان دویست جنگ خونین
به سلامت بگذرانم
تا در شبی بارانی
آن ها را
با خدای خویش
چشم در چشم هم نوش کنیم

اگه عمری بود تا بعد ... التماس دعا