شب یلدا ... شب چله ...
برای من زیاد فرقی نمیکنه
تنها فرقش اینه که شب یلدا (به خاطر طولانی تر بودنش) کمی بیشتر تنها می مونم ...
من هستم و شب و سکوت و تنهایی و یک شب دراز یلدا ...
(وصف حال خودمه به قلم سهراب) :
اتاق خلوت پاكي است It is a clean solitary room
How simple is its dimensions to ponder!? براي فكر ، چه ابعاد ساده اي دارد!
I feel badly depressed دلم عجيب گرفته است.
I don’t intend to sleep. خيال خواب ندارم.
Still I am traveling, هنوز در سفرم .
I think خيال مي كنم
There is a boat in the rivers of world در آب هاي جهان قايقي است
… …
And I am advancing و پيش مي رانم.
Where does the journey take me? مرا سفر به كجا مي برد؟
Where will the footprints remain unfinished? كجا نشان قدم نا تمام خواهد ماند
And the string of my shoes will open و بند كفش به انگشت هاي نرم فراغت
By the soft fingers of leisure گشوده خواهد شد؟
Where is my destination to spread a carpet كجاست جاي رسيدن ، و پهن كردن يك فرش
To sit carefree و بي خيال نشستن
And listen و گوش دادن به
To the sound of the washing of صداي شستن
a dish under the neighboring water tap? يك ظرف زير شير مجاور ؟
And beside which spring و در كدام بهار
You will pause درنگ خواهد كرد
And the surface of the soul will be full of green lea و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد ؟
چند تا شعر دیگه هم که یلدا توی اون بود پیدا کردم
بر حسب اتفاق دیدم که اینها هم (بیشترش) حرفهای دلم هست (به قلم مریم حیدرزاده) :
چقدر فاصله اينجاست بين آدمها
چقدر عاطفه تنهاست بين آدمها
كسي به حال شقايق دلش نمي سوزه
و او هنوز شكوفاست بين آدمها
كسي به خاطر پروانه ها نمي ميرد
تب غرور چه بالاست بين آدمها
و از صداي شكستن كسي نمي شكند
چه قدر سردي و غوغاست بين آدمها
ميدان كوچه دل ها فقط زمستانست
هجوم ممتد سرماست بين آدمها
ز مهرباني دل ها دگر سراغي نيست
چه قدر قحطي روياست بين آدمها
كسي به نيست دل ها دعا نمي خواند
غروب زمزمه پيداست بين آدمها
و حال آينه را هيچ كسي نمي پرسد
هميشه غرق مداراست بين آدمها
غريب گشتن احساس درد سنگيني ست
و زندگي چه غم افزاست بين آدمها
مگر كه كلبه دل ها چه قدر جا دارد
چه قدر راز و معماست بين آدمها
چه ماجراي عجيبي ست اين تپيدن دل
و اهل عشق چه رسواست بين آدمها
چه مي شود همه از جنس آسمان باشيم
طلوع عشق چه زيباست بين آدمها
ميان اين همه گلهاي ساكن اينجا
چه قدر پونه شكيباست بين آدمها
تمام پنجره ها بي قرار بارانند
چه قدر خشكي و صحراست بين آدمها
و كاش صبح ببينم كه باز مثل قديم
نياز و مهر و تمناست بين آدمها
بهار كردن دل ها چه كار دشواريست
و عمر شوق چه كوتاست بين آدمها
ميان تك تك لبخندها غمي سرخ ست
و غم به وسعت يلداست بين آدمها
هي مي گم كاشكه يه روز معجزه شه با همديگه
دو سه ساعتي بريم كنار دريا ، نمي شه
مگه كم ناز چشاتو كشيدم دسته گلم ؟
كه ديگه يه ذره خندتم مال ما نميشه
ديدي خواستن ميون من و تو رو ابري كنن ؟
تو نفگتي بهشون بريد ،چه حرفا ، نمي شه ؟
مگه از من چي شنيدي كه يهو دلت شكست
دل عاشق بيشتر از يك دفه رسوا نمي شه
چه شبايي كه نشستم تا سحر به اين اميد
كه به هر كسي به جز من بگي نه ، يا نمي شه
اينه رسمش ؟ تا يه چيز شنيدي باورت بشه ؟
اين جوري كه قصه مون عبرت دنيا نمي شه
يعني حق با شعر يه شاعر اون روزاش كه گفت ؟
برو مجنون واسه تو هيچ كسي ليلا نمي شه
خوابتو ديدم و پرسيدم ازت كجا بودي ؟
گفتي طولانيه قصه ، توي رؤيا نمي شه
يادته ؟ تماس گرفتم كه ببينم چي شده ؟
گفتي بعدا ، جايي ام ، صحبتش اينجا نمي شه
راستي تو منو يادت رفته ، آره ؟
من همونم كه بدون تو شباش به غير يلدا نمي شه
با خودت قرار گذاشتي ديگه اسممو نگي
جمله هات تموم مي شه ، با نمي خوام ، با نمي شه
به او گفتم دل دريايي ام قرباني چشمت
ولي او گفت اين دل دائما دريا نمي ماند
به او گفتم كه كم دارم تو را روياي كمرنگم
و پاسخ داد او در عصر ما رويا نمي ماند
به او گفتم كه هر شب بي نگاه تو شب يلداست
ولي گفت او كمي كه بگذرد يلدا نمي ماند
به او گفتم قبولم كن كه رسوايت شوم او گفت
كسي كه عشق را شرطي كند رسوا نمي ماند
و حق با اوست عاشق شو همين و هر چه باداباد
چرا كه در مسير عاشقي اما نمي ماند
صفحه نخست
پست الکترونیک
پیام رسان یاهو
آرشیو ماهانه وبلاگ
امکانات
خط خطی های پیشین
پیوندهای ویژه (الفبایی)
پیوندهای کم پیدا
پیوندهای فراموشی