تا حالا  به خدا گفتی : خداحافظ ،  !؟

روز بعد از شب قدر سال گذشته بود :

اگر من را  نمی خواستی چرا صدایم کردی ؟ 

مگر من چه چیز از تو خواستم که برآوردنش اینقدر سخت بود ؟

فقط بی خوابی و گرسنگی و تشنگی نصیبم شد و دیگر هیچ !

مهربونی ات همین قدر بود؟ کریم  که می گویند تو هستی؟ پس چی شد این همه ادعا؟

من که ادعایی نداشتم و به حقارت و بدبختی ام معترف هستم.  تو چکار کردی ؟   

من بد هستم ، تو که خوب بودی ؟ پس چی شد ؟          

کجاست رحمت بی انتهایت ؟  کجاست منت با سابقه ات ؟ 

کجایی ای شنونده ترین و ای بیننده ترین ؟

من همان بنده حقیر تو ام .  اگر خطایی از من سر زد   طلب آمرزش دارم. تو چه ؟ 

به همه خواهم گفت که جوابم ندادی.  خواهم گفت که از آن همه ادعا هیچ نمانده .

خواهم گفت که چگونه تنهایم گذاشتی تا عبرت دیگران شوم.

خواهم گفت که تلاشم را ندیدی و فقط لغزشهایم را به رُخم کشیدی

و گذشته سیاهم را بهانه  بی اعتنایی کردی.

من همانم که با سجده هایم غرورم را شکستم

و سعی کردم اشکهایم قلبم را بشوید ولی هرچه در درگاهت را کوبیدم جوابی نشنیدم. 

خداحافظ ای خدای تنهایی ام .  ای تنها مونس و همدم. ای رفیق سالهای تنهایی ام.

شاید دیگر ندیدمت .  این دفعه با جدایی های دیگر فرق دارد. 

این بار واقعا رفتم و شاید هیچوقت برنگشتم.

اگر دفعات قبل رشته عشقم را می گسستم تا گره ای خورد و به تو نزدیک تر شوم ،

اما این بار دیگر چیزی باقی نمانده تا بخواهد گره بخورد.

بُتی که از مهربانی و صداقت، بنده نوازی و علم و قدرت... در ذهن خود ساخته بودم، شکست.

خیال می کردم دوستم داری. خیال می کردم بالاخره دستم را می گیری

و مرا به بالا می کشی و دراین باتلاق رهایم نمی کنی.

کاش هیچ وقت نبودم. کاش تو را نمی شناختم و با تو آشنا نمی شدم.

خدا حافظ ای همه چیزم. خداحافظ ای کسی که اگر برایم تَب می کردی ، برایت می مُردم.
آمدم نبودی. صدایت زدم نشنیدی. 
ضامن آهو و سقای کربلا را واسطه کردم. به فرق شکافته علی سوگندت دادم...  دریغا ...

شما هم میگید اینها که نوشته بودم کفر آمیز هست یا یک درد دل ساده با خدای خودم بوده ؟

امیدوارم شب قدر امسال ، قدرش بدانم ...

التماس دعا