شعر يعني سرّي از اسرار عشق
شعر يعني يك ستاره داشتن

كاش مي شد سرزمين عشق را
در ميان گامها تقسيم كرد
كاش مي شد با نگاه شاپرك
عشق را بر آسمان تفهيم كرد
كاش مي شد با دو چشم عاطفه
قلب سرد آسمان را ناز كرد
كاش ميشد در ستاره غرق شد
در نگاهش عاشقانه تاب خورد
كاش ميشد در نهايت راه عشق
آن گل گم گشته را پيدا كنم

اوني كه گفته بود پيشم مي مونه
 كسي كه من دلم مي خواد همونه
اوني كه تو پاييز واسم قسم خورد
فقط با من هميشه مهربونه
اون كسي كه مي گفت ستاره هامون
 تو بهترين نقطه ي كهكشونه
اون كه مي گفت دق مي كنه اگر كه
 پاي كس ديگري در ميونه
اون كه مي گفت چاره فقط سكوته
واسه جواب حرف عاشقونه
نمي دونم چي شد كه رفت و آخر
پيغام فرستاد من مي رم ديوونه

بايد فضاي نيلي رويا را
گاهي براي پونه مهيا كرد
بايد هواي سرخي رز را داشت
از آسمان ستاره تمنا كرد

كاش يكي پديا شه كه اونقده مهربون باشه
كه از آدماي بي ستاره تقدير بكنه
كاش يكي پيدا شه مرهم بذاره رو زخم عشق
پيش از اين كه عاشقي دلا رو دلگير بكنه

بعضي قلبا بي ستارن يه ستاره هم ندارن
شايدم ستاره هاشون مث ما تو كهكشونه

توي باغا گل سرخي توي آسمون ستاره
 جايي رو سراغ ندارم كه نشون از تو نداره

اون كسي كه مي خواد بشه ستاره
هيچ چاره اي به جز سفر نداره

من بهش گفتم حالا اينبار نمي شه كه نري ؟
وقتي رفت يه عالمه سوالا بي جواب شدن
 ماهيا تو تنگناي بلورمون عذاب شدن
وقتي رفت دو تا ستاره افتادن روي زمين
 وقتي مي رفت درا به روي هر دوي ما بسته بود
يه چيزي مثل يه دل تو اين ميون شكسته بود
وقتي رفت دريا ديگه به ماهيا نگا نكرد
ماه ديگه در نيومد ستاره ادعا نكرد

غصه نخور مسافر تولد دوباره
غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره
غصه نخور مسافر غصه كار گلا نيس
سفر يه امتحانه به جون تو بلا نيس
غصه نخور مسافر تو خود آسموني
در آرزوي روزي كه بياي و بموني

من خودم ديدم ستاره نور نداره بي فروغه
تو اصن دوسم نداشتي هر چي كه گفتي دروغه

ستاره خواستم بچينيم ديگه دستم نرسيد
 ما بايد نزديكتر از اين ستاره ها بشيم
 يه چيزي مث يه شك من و رها نمي كنه
 بيا امشب و من و تو غرق دعا بشيم

تو كه چشماي قشنگت خونه ي صد تا ستاره س
تو كه لبخند طلاييت واسه من عمر دوباره س
بيا و مثل گذشته جز به من به همه شك كن
من بدون تو مي ميرم بيا و بهم كمك كن

نمي گم عوض شدي نه تو هنوزم مهربوني
حدسش رو من زده بودم نمي خواي پيشم بموني
روزاي اول اين عشق اشتياقت تازه تر بود
 حالا با صد التماسم واسه من شعر نمي خوني
بنويسم روي پاكت با يه تيكه ياد غربت
برسه به يه ستاره به يه عشق آسموني

 من مي دونم يه روز گرم ابري
از پيش من مي ري واسه هميشه
 بي خبر از اون مقصد طلاييت
مث ديوونه ها برات مي خونم
 اول اسم نازتم نمي دم
 به لشگر ستاره هاي دنيا
 تو گفتي عاشقي رسيدني نيست
درس مث روياي من كه كاله

 ستاره ها ديگه شبا تو خوابن
يا گم شدن يا خيلي كم سو شدن

 ديگه براش نمي خونم ، لالايي بي لالايي
انگار راحت تر مي خوابه با نغمه ي جدايي
تمام شبها شاهدم ، چيزي براش كم نبود
 قصه هاي تكراري تو هيچ جاي حرفم نبود
 ستاره خوب مي دونه كه براش مي ميرم
 اندازه ي من كسي عاشقش تو عالم نبود

كاش واسه بيراهه ي دل ، يه جا يه راه چاره بود
كاش كه علاجش عين قبل ، دعا و استخاره بود
كاش واسه هر عاشقي كه شبا پي ستارشه
تو دنيا محض دلخوشي ، يك شب پر ستاره بود
ضرب المثل دروغ مي گه
 نه ... دل به دل را نداره
عاشق و طردش مي كنن
تو هيچ دلي جا نداره
آي عاشقاي بي گناه ، ما همه زرد و بي كسيم
تنهاييم عين آسمون ، آواره ايم عين نسيم
همه بايد ياد بگيريم كه مثل مجنون بزرگ
عاشق هر كسي بشيم ، آخر بهش نمي رسيم

خدا هر چي سر رام بود طعم خوشبختي نداشت
 نمي شه آخه بگم كه خدا رو دوس ندارم
 ولي بنده هات نساختن با دلم تك تكشون
اينكه جرمي نداره بنده ها رو دوس ندارم
 خورشيد و ستاره رو ، مهتاب و آسمونا رو
 ساحل و موج بلند دريا رو دوس ندارم

 تو مي خواي زيادي عاشقت بشم
 تو مي خواي پاييز كه شد بياي پيشم
 تو مي خواي بريم پيش ستاره ها
 تو مي خواي بهم بگي خيلي چيزا

چقدر حسوديم مي شه وقتي همه
 بهم مي گن دل تو پيش اونه ؟
 من خودم باز مي زنم به اون راه
 مي گم بياريد واسه من نشونه
 اما تا كي فريب بدم دلم رو
 اون داره كلي آدرس و نشونه
اونا نمي دونن ستاره هامون
دوتاس ولي توي يه كهكشونه
 اينو بخون تا دوباره بدوني
 ديوونتم ، ديوونتم ، ديوونه

شكستند اگر قاب ياد مرا
 دل شيشه دارم بلورم هنوز
 سفر چاره ي دردهايم نشد
 پر از فكر راه عبورم هنوز
 ستاره شدن كار سختي نبود
 گشتم ولي غرق نورم هنوز

براي ديدن تو ، آسمونو شكافتم
 ستاره چشيدم تا طعمشو شناختم
 براي ديدن تو  نياز نبود بگردم
 تو هر جا با من بودي پس تو رو پيدا كردم

من نمي خوام بگم كه چشات خود ستارس
 چشات اگه نباشه ستاره بي اشارس
 مي خوام برات بميرم شايد كه باور كني
 شايد با برق چشمات مرگو  آسونتر كني

من دلم مي خواد تو رو داشته باشم
 واسه ي اينم اجازه نمي خوام
 واسه چي برم ستاره بچينم
 ماه من تويي كه نور و  نمي خوام

 ناز كن كه چشات ، ناز خريدني داره
 اون چشات کلي ستاره هاي چيدني داره
 مال هيچ كسي نشو چون اينجاها فرشته نيس
 عشقا و عاشقيا تلخه مث گذشته نيس

بچه بودم ، آسمون يه عالمه ستاره داشت
 غصه مون هر چي كه بود يه دنيا راه چاره داشت
 بچه بودم اگه مثل حالا مجنون مي شدم
 از بزرگ شدن واسه ابد پشيمون مي شدم

اگر روزي پرستو بي پناهست
براي بالهايش لانه باشيم
بيا با يك نگاه آسماني
ز  درد يك ستاره كم نماييم
بيا با آسمان پيمان ببنديم
 كه تا او هست ما هم با وفاييم
بيا در لحظه سرخ نيايش
چو روح اشك پاك و ساده باشيم
بيا هر وقت باران باز باريد
براي گل شدن آماده باشيم

گفتي كه به احترام دل باران باش
باران شدم و به روي گل باريدم
گفتي كه ستاره شو دلي روشن كن
من همچو گل ستاره ها تابيدم
 گفتي كه براي لحظه اي دريا شو
دريا شدم و ترا به ساحل ديدم
گفتي كه بيا و لحظه اي مجنون باش
مجنون شدم و ز دوريت ناليدم
 گفتي كه بيا و از وفايت بگذر
از لهجه بي وفاييت رنجيدم
 گفتم كه بهانه ات برايم كافيست
معناي لطيف عشق را فهميدم

كاش آسمون با وسعتش تو دستامون جا مي گرفت
 گلاي سرخ دلمون كاش بوي دريا مي گرفت
كاش تو هواي عاشقي ليلي و مجنون مي شديم
باد كه تو دريا مي وزيد ما هم پريشون مي شديم
با بال اون فرشته ها تو آسمون پر مي زديم
به شهر بي ستاره ها به آرومي سر مي زديم

اين روزا تنها چارمون شايد پرنده مردنه
رو بام پاك آسمون ستاره رو شمردنه

اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه
مشكل بي ستاره ها يه كم ستاره چيدنه

آن روز در نگاه تو و خنده بهار
مي شد به منتهاي شكفتن اشاره كرد
مي شد ميان چشمك ياس و نسيم صبح
دل را فداي چشم نجيب ستاره كرد
نقاشي تمام افقهاي عالمي
نقاشي ام بدون تو بي رنگ مي شود
تب مي كند بدون تو احساس پاك عشق
جز تو چه كس نگاه مرا ناز ميكند
احساس من هميشه پر از قطره هاي عشق
قلبم بدون نام تو دلگير مي شود

غم غروب نگاهت نشست بر روحم
بمان ستاره كه بي تو بهار مي ميرد
ميان دشت بنفشه كنار بركه عشق
براي شهر دلم انتظار ميميرد
ترا قسم به شقايق بمان ستاره من
بچين ز باغ دلت دسته اي گل پونه
بمان كه نيست به جز اين مرام چاره من
بگو ستاره كنارم هميشه خواهي ماند
بگو كه قلب من از انتظار لبريز است
بدون تو تپش قلب من چه بي معناست
بيا كه بي تو وجودم هميشه پاييز ست

در دل غم است تا تو بيايي ستاره ام
برگرد و عطر عاطفه را با خودت بيار
در انتظار رويش عشقي دوباره ام
اي اولين حكايت بي انتها ي عشق

در پاسخ سوال سراسر نياز من
گفتي كه چشم هاي مرا جا گذاشتي
بعد از عبور ساده خود مهربان چه زود
 دل را ميان حادثه تنها گذاشتي
اين بود پاسخ تپش قلب عاشقم
اين بود پاسخ غزل سرخ انتظار
كردي دريغ از دل من يك نگاه را
اين بود رسم مهر و وفاي تو اي بهار
نورت چه شد ستاره من پرتوت كجاست
باور نمي كنم كه تو از ياد برده اي
باور نمي كنم كه پس از مدتي غروب
دل را به شهر آبي ديگر سپرده اي

اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه
مشكل بي ستاره ها يه كم ستاره چيدنه
اين روزا تنها چارمون شايد پرنده مردنه
رو بام پاك آسمون ستاره رو شمردنه
اين روزا فرصت دلا براي عاشقي كمه
زخماي بي ستاره ها تشنه ياس مرهمه

مي گم شبا ستاره ها تا مي تونن دعات كنن
نورشونو  بدرقه پاكي خنده هات كنن

من مي دونم نمي دونيد چقدر شما رو دوس دارم
 كم كمش فكر مي كنم قد ستاره ها باشه
من شنيدم مي خواين از عشقتون دس بكشم
واسه يه عاشق مي تونه اين بدترين بلا باشه
من مي دونم اونكه مي خواين بايد چيا داشته باشه
 چشاش بايد سبز و موهاش رنگ خود طلا باشه
 اما مي خوام واسه يه بار جاي شما نظر بدم
 كاش به جاي اينا يه كم عاشق و مبتلا باشه
 الهي كه يه روز بگيد دوسم داريد حتي يه كم
 تنها تقاضام از خدا ،‌شايد همين دعا باشه
انقد دلم مي خواد يه بار بهم بگيد كجا بودي ؟
 بگم كه جز پيش شما دل مي تونه كجا باشه
صداي نازتون داره ، قلب منو مي لرزونه
مگه مي شه اين لرزيدن فقط مال صدا باشه ؟
 يه جور تو قلبم اومديد كه راه برگشت نداريد
 فكر مي كنم اين اومدن فقط كار خدا باشه
 يه عصر پاييز بذاريد سر بذارم رو شونتون
 بذايد اين ديوونتون مثل پرنده ها باشه
 ديگه گذشته از جنون ، رد شدم از ديوونگي
 يقين دارم كه جام بايد توي بيابونا باشه
 پشت در قلب شما ،‌ نشستم و در مي زنم
 خدا كنه واسه من ، ديوونه اونجا باشه
 به چشماي درياييتون ، يه كم دقيق نگا كنيد
 شايد يه ماهي اونجاها تو عالم شنا باشه
 نگاتون آخر منو كشت به هر كي كه ديديد بگيد
 بذاريد اسمم لااقل جز ديوونه ها باشه
 ديوونه اي كه واستون عمرشو ، جونشو گذاشت
 تا كه يه بار بهش بگيد : من مي خوامت ،  بيا باشه

يك شب به احترام دل عاشقم بيا
مرد از غمت ستاره دل آسمان من
هر شب كنار پنجره تنها نشسته ام
شايد بگيري از دل رويا نشان من
از آن زمان كه رفته اي از كوچه باغ عشق
رفتي و دل به ياد نگاه بهاريت
در آرزوي يك تپش عاشقانه است
امواج سرخ ديده دريايي دلم
غرق نياز و حسرت و اشك بهانه است
اما بدان فرشته من در جهان عشق
دست غريب لاله فشردن گناه نيست