چیزهایی که میخوام بنویسم ربط زیادی به فیزیک و انشتین نداره

میخوام بگم که :

همه ما ، همه چیز ما ،

همه سلایق و انگیزه و عشق ما ،

همه خوبی و بدی ، زشتی و زیبایی  ،

همه افکار و اندیشه ما و ...

همه نسبی است

هر کسی زشتی و زیبایی را از چشم خود و افکار خود میسنجه

حتی خدای ما هم نسبی است

خدای من با خدای تو فرق داره ، شاید خدای من مهربانتر باشه

شاید رنگ خدای من سفیده  و مال تو سبز

... و اما عشق ،

عشق هم نسبی است

چیزی که از نظر من عشق است ممکنه از نظر دیگری هوس ، و بر عکس

و چیزی که من دوست داشتن می نامم، شاید برای دیگری عشق باشه

مهم اینه که در راه آنچه فکر میکنم  ، قدم برداریم

و برای رسیدن به هدف خود تلاش کنیم ، حتی اگه نرسیم

هیچ چیز مطلقی وجود نداره

تنها موجود مطلق خود خداست (نه خدای از دید ما)

همه تلاشها ، آرزوها ، اشکها و خنده ها

همه ثروتها و قدرتها و شهرتها و هوسها

همه عشقها و غمها ، همه بودن ها و نبودن ها

همه برای یک هدف است :

برای رهایی از نسبیّت ، و رسیدن به  آرامش مطلق

من آرامش خدایی را تجربه کردم ، ولی قدرش ندانستم

شما اگه دارید با تمام وجود حفظش کنید

خداییش خدای خوبیه ... !

نگاه کن که غم درون دیده ام
       چگونه قطره قطره آب می شود

                      چگونه سايه سياه سرگشم

                                  اسير دست آب می شود

نگاه کن

        تمام آسمان من

                    پر از شهاب میشود

تو آمدی ز  دورها و  دورها

          ز ســرزمين عطرها و نورها

               نشانده ای مرا کنون به زورقی

                           ز عاجها , ز ابر هـا , بلورهـا

مرا ببر امید دلنواز من

             ببر به شهر شعرها و  شورها

نگاه کن

      من از ستاره سوختم

         چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل

                ستاره چین برکه های شب شدم

 

چه دور بود پيش از اين زمين ما

            به اين کبود غرفه های آسمــان

         کنون به گوش من دوباره میرسد صدای تو

                                 صدای بال برفی فرشتــــگان

نگاه کن که من کجا رسيده ام

            کنون که آمديم تا به اوجها

                 مرا بشوی با شــراب موجها

                        مرا بپيچ در حرير بوسه ات

                               مرا بخواه در شبان دير پا

مرا دگر رها مکن

                     مرا از اين ستاره ها جدا مکن     (فروغ فرخ زاد)

   من نباشم كي تو رؤيا ، موهاتو ناز مي كنه ؟
   كي با بالاي شكسته با تو پرواز مي كنه ؟
    راس بگو من كه نباشم اخماي پيشونيتو
  كي مياد دونه دونه با حوصله باز مي كنه ؟
  من نباشم كي گلاي خواهشت رو آب ميده ؟
كي به فريادت با حس عاشقي جواب مي ده ؟
من نباشم كي به مرغ عشق تو دونه مي ده ؟
    كي به طاووس قشنگ آرزوت لونه مي ده ؟
 كي به اون سري كه توش عشق يه آدم ديگس
   با نهايت جنون و عاشقي شونه مي ده ؟
    من نباشم كي مياد انقدر برات دعا كنه ؟
    هر چي برگردوني رو تو ، باز تو رو صدا كنه
    من نباشم ، مي دونم تو استراحت مي كني
      اولش ساده به اين نبودن عادت مي كني
اما وقتي فهميدي راس راسي عاشقت بودم
     نمي گي ، اما يه كم احساس غربت ميكني    
(مریم حیدرزاده)