آدمها (خصوصا وبلاگ نویسان عشقی) چند گروه اند :

کسانی که عاشق شده اند

کسانی که عاشق هستند

کسانی که میخوان عاشق بشن

بعضی هم که وقت ندارند به عشق فکر کنند !

 عاشق ها در ابتدای راه  سه دسته اند :

1) اونهایی که طرف مقابل رو گول میزنند = هوس و بازی با احساسات

2) اونهایی که خودشون رو گول می زنند = شکست در به اصطلاح عشق

3) اونهایی که هم خود و هم دیگری رو گول می زنند =

     =   شاید شکست ، شاید هم  بعدها واقعاً عاشق شدند !

البته هر کدوم از این حالتها ممکنه به همدیگه تبدیل بشه

بیشتر عشاق (در ابتدای راه) از این سه حالت خارج نیستند

بعضی ها عاشق چشم و ابرو و لب و ظاهر میشن ، پوست و گوشت و مو !

بعضی ها عاشق جیب میشن ، البته نه خود جیب ، بلکه محتویات اون

بعضی ها عاشق امور غیر مادی میشن ، توجه به روح و شخصیت و اخلاق

بعضی ها هم که عاشق عشق میشن

عشق مادی را نفی نمیکنم. ولی اگه قرار باشه در مادیات بمونه  دوامی نداره

عشق ناشی از شناخت و آگاهی انسانها نسبت به یک چیز یا موجود است

هر چه این شناخت دقیقتر و عمیقتر باشه ،  به عشق کامل نزدیکتر میشه

بیشتر افراد مجبور هستند در ابتدای راه خود را گول بزنند

 چون شناخت آنها سطحی و خام و غیر دقیق است

در ادامه راه و با افزایش آگاهی دو حالت پیش می آید :

حالت اول: خیال میکردند که عاشق هستند ، ولی نبودند و نیستند

حالت دوم: عاشق نبودند ، ولی الان عاشق هستند

وقتی میتوانیم به معنای واقعی بگوییم عاشق هستیم که در حد توان

معشوق را شناخته باشیم و تمام خوبیها و عیبها او را درک کرده باشیم

این معشوق ممکنه خود آدم باشه (بعضی ها عاشق خود میشن !)

یا دوست یا آشنا و یا شریک زندگی و همسر آینده  باشه

شاید هم این معشوق انسانهای کامل و یا  منبع همه عشقها یعنی خدا

هر چی که هست ، قبل از اینکه عاشق کسی شوید  

مطمئن شوید که به شناخت کامل از او رسیده اید

یعنی بر گردن احساس طناب عقل بیندازید تا بیراهه نرود

و اما عشق دختر و پسر : عاشق شدن آسونه ، عاشق موندن سخته

اگه با هم زندگی کردند و عاشق ماندند ...

آسونترین کارها حرف زدنه : « دوستت دارم » ، چقدر راحت بود !

عشق باید آرام و تدریجی در جان انسان نفوذ کنه ، وگرنه

به همون سرعتی که اومده (با یک نگاه یا یک ساعت یا روز)

به همون سرعت هم از دل میره و جای خودش را به عشق دیگه ای میده