کاش دچار شویم و دچار بمانیم

کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود
کاش نگاهمان از حادثه عشق ،  تر شود

کاش اینهمه خراش روی صورت احساس نبود

کاش با آواز شقایق ، دل تنهایی مان را زنده کنیم

کاش همه عشق ها به اندازه پرهاي صداقت آبي بود

کاش از خدایی که در این نزدیکی است فاصله نگیریم

کاش دوستان همه آب روان باشند ، پاک و زلال و جاری

کاش در تنفس تنهایی مان ، دریچه های شعور را به هم بزنیم

کاش  نردباني داشته باشیم که از آن عشق برود به بام ملكوت

کاش در سفره دلمان ، همیشه کاسه داغ محبت باشد

کاش فتح شوند کوچه های دوستی به دست دو سلام

کاش بشنویم صداي صاف باز و بسته شدن پنجره تنهايي
       و  صداي پاك  پوست انداختن مبهم عشق

             و صداي كفش ايمان را در كوچه شوق
                  و صداي باران را روي پلك تر عشق

کاش چون دو صنوبر هیچگاه دشمن نباشیم

کاش سایه هایمان را چون بید نفروشیم به زمین

کاش شاخه یمان را به رایگان بخشیم حتی به کلاغ

کاش نخندیم اگر بادكنكی مي تركد
کاش باور کنیم زندگي رسم خوشايندي است
      و زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ
               پرشي دارد اندازه عشق
کاش باور کنیم زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود
کاش بدانیم زندگي چیست ؟

                  زندگي تجربه شب پره در تاريكي است
                     زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد
                       زندگي سوت قطاري است كه درخواب پلي مي پيچد
                         لمس تنهايي ماه
                        زندگي شستن يك بشقاب است
                       زندگي يافتن سكه دهشاهي در جوي خيابان است
                     زندگي مجذور آينه است
                  زندگي گل به توان ابديت
              زندگي ضرب زمين در ضربان دل ما
           زندگي هندسه ساده و يكسان نفسهاست

        زندگي تر شدن پي در پي
    زندگي آب تني كردن در حوضچه اكنون است

کاش واژه ها را بشویم  و همه با هم زیر باران ، تر شویم
کاش روي قانون چمن پا نگذاريم

کاش  نپرسيم كه فواره اقبال كجاست
          و نپرسيم چرا قلب حقيقت آبي است

کاش نترسیم از مرگی که در سایه نشسته است و به ما مینگرد
کاش بگذاريم كه احساس هوايي بخورد
       و بگذاريم كه تنهايي آواز بخواند
کاش ساده باشيم
       ساده باشيم چه در باجه يك بانك چه در زير درخت
کاش كه در افسون گل سرخ شناور باشيم
کاش صبح ها وقتي خورشيد در مي آيد متولد بشويم
     هيجان ها را پرواز دهيم
           ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم
کاش روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم
کاش  ميان گل نيلوفر و قرن ، پي آواز حقيقت بدويم

..... قایقی باید ساخت
            باید انداخت به آب
                  دور باید شد از این خاک غریب .....